گیتی و شاپور از انتهای باغ با داد و فریاد، مادرشان را صدا می‌زدند تا رسیدند به خانه. نفس‌نفس می‌زدند. فردوسی هم از اتاق بیرون آمد. چه خبر شده بود؟ مهربان بانو مضطرب به فرزندانش نگاه کرد: «چه شده؟». گیتی گفت: «مُرد!». مهربان صورتش را چنگ زد: «چه کسی؟». آن روزها مُردن آسان بود. هر لحظه، هر اتفاقی، مثلاً حمله‌ی ناگهانی یک سپاهیِ سربه‌خود در کوچه‌های توس، ممکن بود مرگ به ارمغان آورد. شاپور گفت: «دقیقی...