توکتاب طلایی شماره 1-كارگاه قصه‌گویی و نمايش خلاق در خانه‌ی توكا

قصه را تمام کردم و به نظرم آمد بچه‌ها خیلی از پایان قصه راضی نبودند. یکی از بچه‌ها گفت: «این آزمون افسون‌گری بوده؛ نه آزمون راست‌گویی!».

بعد از قصه‌گويي، با بچه‌ها درباره‌ي اين صحبت کردم که پری‌های افسانه‌ها همیشه میان انسان‌ها می‌گردند و آرزوها را برآورده می‌کنند. بعد، از آن‌ها پرسیدم که آيا تا به حال، پری افسانه‌ها سراغشان آمده و آرزویی را برايشان برآورده کرده.

بچه‌ها هر کدام از آرزوهايشان گفتند، آرزوهایي مثل خریدن لگويي که پسرخاله گرفته بود، رفتن به سرزمین عجایب، خریدن یک‌عالمه شکلات! (چه آرزوهای واقع‌گرايانه‌ای!) یکی از بچه‌ها هم گفت یادش نمی‌آید هیچ كدام از آرزوهايش برآورده شده باشد!

حالا نوبت نمایش بود. بچه‌ها را گروه‌بندی کردم. سر انتخاب نقش‌ها اختلاف داشتند. همه دوست داشتند پری افسانه‌ها باشند. گفتم می‌توانید به هم رأی بدهید یا هر کسی یک بخش کوچک اجرا کند و با هم به نتیجه برسیم كدامتان بهتر اجرا می‌کند.

نقش‌ها که مشخص شد، بچه‌ها شروع به تمرین کردند. در حین تمرین هم گاهی با هم اختلاف پيدا می‌كردند. دیالوگ‌ها یادشان می رفت یا دوست داشتند که دیالوگ جدید اضافه کنند. آن‌ها که خجالتی‌تر بودند، دوست داشتند نقش درخت و گل و گیاه را بازی کنند، چون فقط باید یک گوشه می‌ایستادند و به قول معروف، ژست می‌گرفتند. این هم خوب بود و تلاشی بود در جهت کم کردن خجالتشان. در پایان، با پارچه‌هایی که خودشان آورده بودند، برای استاد و پری افسانه‌ها لباس درست کردیم و بچه‌ها دوباره نمایش را اجرا کردند.